Aan het einde van de Bergrede spreekt Jezus over twee wegen. De brede weg leidt naar de ondergang en de smalle weg naar het leven. Dit beeld heeft diepe wortels in de Bijbel en begint al in Genesis, waar de mens voor de keuze staat om op Gods wijsheid te vertrouwen of zelf te bepalen wat goed en kwaad is.

Ook in de Torah, de Psalmen, Spreuken en de Profeten lezen we over wegen die naar het leven of naar de dood leiden. Wanneer Jezus dit beeld gebruikt, heeft Hij Zijn leerlingen onderwezen over het leven onder Gods koningschap en wat het betekent om naar Zijn woorden te leven.

Wat betekenen de smalle en de brede weg binnen de grotere lijn van de Bijbel? Waarom noemt Jezus de weg naar het leven smal? En wat kunnen Zijn woorden ons vandaag leren over het volgen van Hem?

Door de Bijbel heen worden mensen opgeroepen om wakker en waakzaam te leven. Vanaf Genesis komt daarbij steeds opnieuw de vraag naar voren naar wie mensen luisteren, wie zij vertrouwen en waardoor zij zich laten leiden. Die lijn loopt verder door de Bijbel en komt ook terug in het onderwijs van Jezus aan Zijn leerlingen.

Wat betekent het volgens de Bijbel om waakzaam te leven? Waarvoor roept Jezus Zijn leerlingen op om waakzaam te zijn? En hoe helpt waakzaamheid om te onderscheiden wat ons vormt en trouw te blijven aan de weg die Hij wijst?

De Bijbel spreekt veel over zegen, overvloed en de goede dingen die God geeft. Tegelijkertijd waarschuwt de Bijbel steeds opnieuw voor wat er kan gebeuren wanneer bezit de plaats inneemt van vertrouwen op God. Mensen kunnen veel hebben en toch ver van Hem vandaan leven, terwijl mensen die Hem trouw volgen te maken kunnen krijgen met armoede, ziekte, verlies en lijden.

Wat bedoelt de Bijbel eigenlijk met zegen en voorspoed? Belooft God gezondheid en materiële rijkdom aan mensen die Hem trouw volgen? En wat leren Jezus en de apostelen over bezit, overvloed, gebrek en de manier waarop mensen omgaan met wat hun is toevertrouwd?

De wapenrusting van God is een bekend beeld uit Efeziërs 6 en wordt vaak verbonden met geestelijke strijd en de manier waarop gelovigen zich daartegen kunnen wapenen. Ook vandaag wordt dit gedeelte op verschillende manieren uitgelegd en toegepast, bijvoorbeeld in onderwijs over demonen, bevrijding, gebed en het dagelijks aantrekken van de wapenrusting.

Wat bedoelt Paulus wanneer hij zijn lezers oproept om stand te houden? Waarom gebruikt hij beelden die eeuwen eerder al bij Jesaja voorkomen? En wat wordt er zichtbaar wanneer de wapenrusting wordt gelezen binnen de hele brief aan de Efeziërs en de grotere lijn van de Bijbel?

Paulus noemt in 1 Korintiërs 12 het onderscheiden van geesten als een gave van de Geest. Binnen de Bijbel staat onderscheidingsvermogen in een bredere context van waarheid en misleiding, Gods Geest en andere geestelijke invloeden, en het herkennen van wat werkelijk bij Jezus past.

Wat bedoelt Paulus met het onderscheiden van geesten? Hoe werd er in de eerste gemeenten getoetst? En wat betekent dat voor de manier waarop geestelijke ervaringen, uitspraken en manifestaties vandaag worden beoordeeld?

Profetie loopt als een belangrijke lijn door de Bijbel. De profeten spreken namens God binnen concrete situaties, roepen Zijn volk terug naar trouw en geven woorden van waarschuwing, hoop en herstel. Ook in het Nieuwe Testament lezen we over profetie als gave van de Geest.

Wat verandert er wanneer we vanuit deze Bijbelse achtergrond naar profetie kijken? Wat bedoelt Paulus wanneer hij over profetie in de gemeente spreekt? En hoe kan dat helpen om te beoordelen wat tegenwoordig profetie wordt genoemd?

Genezing krijgt op verschillende plaatsen in de Bijbel een belangrijke plek. Jezus geneest zieken en Paulus spreekt in 1 Korintiërs 12 over ‘gaven van genezingen’. Ook vandaag bestaan er verschillende ideeën over wat deze gave betekent en hoe genezing binnen de gemeente een plaats krijgt.

Waarom geneest Jezus mensen? Wat bedoelt Paulus met gaven van genezingen? En hoe helpt de Bijbelse context om zorgvuldig om te gaan met verwachtingen en uitspraken over genezing vandaag?

In 1 Korintiërs 12 schrijft Paulus over verschillende gaven die de Geest geeft om de gemeente op te bouwen. Daarbij noemt hij ook een woord van kennis. Tegenwoordig wordt deze gave soms uitgelegd als bovennatuurlijke informatie die God over een persoon of situatie bekendmaakt.

Wat bedoelt Paulus wanneer hij over kennis spreekt? Welke plaats heeft kennis binnen 1 Korintiërs? En hoe helpt die context om te begrijpen wat Paulus met een ‘woord van kennis’ bedoelt en hoe deze gave vandaag wordt uitgelegd?

In 1 Korintiërs 12–14 schrijft Paulus over verschillende gaven die de Geest aan gelovigen geeft. Hij noemt onder andere wijsheid, kennis, geloof, genezing, wonderen, profetie, het onderscheiden van geesten en verschillende talen. Paulus schrijft hierover binnen het beeld van één lichaam met verschillende leden die elkaar nodig hebben.

Ook vandaag spelen geestelijke gaven binnen veel kerken en gemeenten een belangrijke rol en krijgen sommige gaven veel aandacht.

Wat bedoelt Paulus met deze gaven en waarom geeft de Geest ze? Welke plaats hebben zij binnen het leven van de gemeente? En hoe helpt de context van Paulus’ onderwijs om te begrijpen wat deze gaven betekenen en welke plaats zij vandaag hebben?

Over de Heilige Geest wordt veel gesproken. We horen over Zijn leiding, de gaven van de Geest, profetie, genezing en allerlei ervaringen en verschijnselen die met Zijn werk worden verbonden. De Heilige Geest komt al op de eerste bladzijden van de Bijbel naar voren. In Genesis lezen we over Gods Geest bij de schepping en door de rest van de Bijbel heen zien we hoe Hij werkt in mensen en onder Zijn volk.

Wie is de Heilige Geest en wat vertelt de Bijbel over Zijn werk? Waarom beloofden de profeten dat God Zijn Geest aan Zijn volk zou geven? Wat gebeurt er met Pinksteren? En hoe kunnen we kijken naar gaven, ervaringen en verschijnselen die vandaag de dag met het werk van de Heilige Geest worden verbonden?

Wat betekent het eigenlijk om met God te leven? Door de hele Bijbel heen worden mensen uitgenodigd om God te kennen, Hem lief te hebben, op Hem te vertrouwen en te leren leven vanuit Zijn wijsheid. Die relatie raakt het hele leven en sluit aan bij de roeping die God de mens vanaf het begin heeft gegeven.

In Jezus wordt zichtbaar hoe zo’n leven eruitziet. Hij nodigt mensen uit om Hem te volgen, van Hem te leren en door Gods Geest steeds meer gevormd te worden naar Zijn beeld.

Wat laat de Bijbel zien over het leven met God? En wat betekent het om als leerling van Jezus iedere dag met Hem te leren leven?

In de Bergrede onderwijst Jezus Zijn leerlingen over het leven in Gods Koninkrijk. Hier komen lijnen samen die al in Genesis beginnen en verder lopen door de Torah en de Profeten. Jezus spreekt over de vervulling van deze Schriften en laat zien waar Gods onderwijzing op gericht is.

Hij spreekt over verzoening, trouw, liefde voor vijanden, gebed, vergeving, gerechtigheid en vertrouwen op de hemelse Vader. Zijn onderwijs raakt aan de roeping die God de mens vanaf het begin heeft gegeven om Hem in deze wereld te vertegenwoordigen.

Welke lijnen uit Genesis, de Torah en de Profeten komen hier samen? En wat betekent de Bergrede voor het leven als leerling van Jezus?

Wie de Bijbel leest, kan soms het gevoel krijgen dat God in het Oude Testament anders is dan in het Nieuwe Testament. In het ene gedeelte lezen we over oordeel, oorlog en Gods toorn, terwijl Jezus spreekt over vijanden liefhebben, vergeving en barmhartigheid. Hoe horen deze beelden bij elkaar?

Door de Bijbel als één samenhangend geheel te lezen, wordt zichtbaar hoe God Zich vanaf het begin bekendmaakt en hoe deze lijnen doorlopen naar Jezus. Zijn liefde, geduld, trouw en Zijn oordeel over het kwaad komen door de hele Bijbel heen naar voren.

Is de God Die Jezus laat zien dezelfde God Die we in het Oude Testament leren kennen? En wat wordt zichtbaar wanneer we deze gedeelten binnen hun eigen context en de grotere lijn van de Bijbel lezen?

In de tuin van Eden staan twee bijzondere bomen: de boom van het leven en de boom van de kennis van goed en kwaad. God geeft de mens toestemming om van de bomen in de tuin te eten, met één uitzondering. Van de boom van de kennis van goed en kwaad mag hij niet eten. God waarschuwt dat dit tot de dood zal leiden.

In Genesis 3 komt deze boom centraal te staan wanneer de slang Gods woorden ter discussie stelt en de mens uiteindelijk van de vrucht eet. Wat hier gebeurt, heeft ingrijpende gevolgen en vormt het begin van een patroon dat door de rest van de Bijbel heen steeds opnieuw terugkomt.

Wat betekent ‘kennis van goed en kwaad’ eigenlijk? Waarom mocht de mens niet van deze boom eten? En waarom is deze gebeurtenis zo belangrijk voor het begrijpen van de rest van de Bijbel?